Wyszukiwarka
Liczba elementów: 4
Panoramy
Radlin jest kilkunastotysięcznym miastem, „wciśniętym” między Rybnik, Rydułtowy, Pszów i Wodzisław Śląski. Do przełomu XVIII i XIX wieku miejscowości tworzące dzisiejsze miasto były typowo rolnicze. Wkrótce jednak zaczęto poszukiwania węgla kamiennego i ruszyły tutaj pierwsze kopalnie. Kopalnia „Emma”, działająca do dziś pod nazwą „Marcel”, została uruchomiona w 1858 roku na terenie wioski Biertułtowy – centralnej części współczesnego Radlina. W następnych latach kopalnia rozbudowała się o elektrownię i koksownię. Dzięki jej działalności dotychczasowa wioska rozwinęła się w niewielkie miasto. Pod koniec XIX wieku właściciel kopalni – berliński przedsiębiorca Fryderyk Friedlaender - podjął decyzję o budowie koloni robotniczej w bezpośrednim sąsiedztwie szybów kopalnianych. Pierwsze domy zaczęły powstawać już w 1897 roku, następne wznoszono do czasów tuż przed I wojną światową. Zatrudniono wybitnych architektów, m.in. Williama Muellera i Hansa Poelziga. Zabudowania osiedla zachowały się do dziś w kształcie bliskim oryginalnemu. Znajdziemy je przy ul. Korfantego oraz jej przecznicach: Irysowej, Czecha, Pocztowej i Mielęckiego. Przy Korfantego zbudowano wille kadry urzędniczej. Za nimi postawiono familoki, dla przeciętnie 4-5 rodzin, z budynkami gospodarczymi na zapleczu. Ceglane gmachy mają najczęściej trzy kondygnacje. Osiedle było zelektryfikowane, z własną siecią wodno-kanalizacyjną. Ponadto powstały noclegownie dla górników–kawalerów, sklep, apteka, gospoda i inne obiekty użyteczności publicznej. Najokazalszą budowlą była szkoła, zamykająca dzisiejszą ul. Mielęckiego. Spośród wszystkich budynków urodą wyróżnia się willa dyrektorska (obecnie kawiarnia „Górnicza Strzecha”), projektu Williama Muellera. Warto także przejść się główną aleją Radlina, tj. ul. Korfantego, z której można zobaczyć zabytkowe zabudowania kopalni „Marcel”, czyli szyb „Wiktor”, budynek dyrekcji i łaźnię.
Panoramy
Wieś Katowice powstała prawdopodobnie w XVI wieku na terenach Kuźnicy Boguckiej. Jej centrum stanowiło skrzyżowanie kilku ważnych traktów, prowadzących do Mikołowa, Mysłowic, Brynowa i północnej części Bogucic; znajdowało się ono w okolicach obecnego Rynku. Wielki wpływ na rozwój przestrzenny osady miały przemiany w górnośląskim przemyśle, które nastąpiły w drugiej połowie XVIII wieku. Wtedy to prymitywne kuźnice zaczęto zastępować nowocześniejszymi hutami, w krajobrazie pojawiły się szyby kopalń węgla kamiennego oraz kominy innego typu zakładów przemysłowych. W tym czasie chociażby ruszyła w Katowicach „Huta Katowicka”, a po niej huty „Fanny”, „Franz”, „Henrietta” czy „Emma” oraz kopalnie „Beata” i „Ferdynand”. Po upływie kilkudziesięciu lat przedsiębiorstwa zniknęły z centrum Katowic; w ich miejsce ukształtowała się sieć ulic z zabudową miejską. Znacząco na ten proces wpłynęło doprowadzenie do Katowic w roku 1846 linii kolejowej. Główna oś miejska ciągnie się na północ od wspomnianej linii kolejowej, łącząc plac Wolności na zachodzie, przez Rynek w centrum, po plac Szramka na wschodzie. Najwcześniej powstał Rynek, bo już w 1859 roku. Na zachód od Rynku prowadziła Grundmannstrasse (dzisiaj 3 Maja), a na wschód, śladem dawnego traktu Mysłowickiego, Friedrichstrasse (dzisiaj Warszawska); wcześnie wytyczono też inne ulice w kierunku wschodnim, tj. Bahnhofstrasse (dzisiaj Dworcowa) i Richard Holtzestrasse (dzisiaj Mariacka). To właśnie przy dzisiejszym placu Wolności oraz ulicach Dworcowej i Mariackiej, stanęły najstarsze kamienice mieszczańskie, z których wiele zachowało się do dziś. Natomiast ul. Warszawską zabudowano przede wszystkim willami. Jednak najbardziej monumentalnymi gmachami były tutaj: niezachowana synagoga na ul. 3 Maja, kościół ewangelicki na ul. Warszawskiej i świątynia katolicka przy wylocie Mariackiej, na pl. Szramka.
Panoramy
Wieś Katowice powstała prawdopodobnie w XVI wieku na terenach Kuźnicy Boguckiej. Jej centrum stanowiło skrzyżowanie kilku ważnych traktów, prowadzących do Mikołowa, Mysłowic, Brynowa i północnej części Bogucic; znajdowało się ono w okolicach obecnego Rynku. Wielki wpływ na rozwój przestrzenny osady miały przemiany w górnośląskim przemyśle, które nastąpiły w drugiej połowie XVIII wieku. Wtedy to prymitywne kuźnice zaczęto zastępować nowocześniejszymi hutami, w krajobrazie pojawiły się szyby kopalń węgla kamiennego oraz kominy innego typu zakładów przemysłowych. W tym czasie chociażby ruszyła w Katowicach „Huta Katowicka”, a po niej huty „Fanny”, „Franz”, „Henrietta” czy „Emma” oraz kopalnie „Beata” i „Ferdynand”. Po upływie kilkudziesięciu lat przedsiębiorstwa zniknęły z centrum Katowic; w ich miejsce ukształtowała się sieć ulic z zabudową miejską. Znacząco na ten proces wpłynęło doprowadzenie do Katowic w roku 1846 linii kolejowej. Główna oś miejska ciągnie się na północ od wspomnianej linii kolejowej, łącząc plac Wolności na zachodzie, przez Rynek w centrum, po plac Szramka na wschodzie. Najwcześniej powstał Rynek, bo już w 1859 roku. Na zachód od Rynku prowadziła Grundmannstrasse (dzisiaj 3 Maja), a na wschód, śladem dawnego traktu Mysłowickiego, Friedrichstrasse (dzisiaj Warszawska); wcześnie wytyczono też inne ulice w kierunku wschodnim, tj. Bahnhofstrasse (dzisiaj Dworcowa) i Richard Holtzestrasse (dzisiaj Mariacka). To właśnie przy dzisiejszym placu Wolności oraz ulicach Dworcowej i Mariackiej, stanęły najstarsze kamienice mieszczańskie, z których wiele zachowało się do dziś. Natomiast ul. Warszawską zabudowano przede wszystkim willami. Jednak najbardziej monumentalnymi gmachami były tutaj: niezachowana synagoga na ul. 3 Maja, kościół ewangelicki na ul. Warszawskiej i świątynia katolicka przy wylocie Mariackiej, na pl. Szramka.
Panoramy
Wieś Katowice powstała prawdopodobnie w XVI wieku na terenach Kuźnicy Boguckiej. Jej centrum stanowiło skrzyżowanie kilku ważnych traktów, prowadzących do Mikołowa, Mysłowic, Brynowa i północnej części Bogucic; znajdowało się ono w okolicach obecnego Rynku. Wielki wpływ na rozwój przestrzenny osady miały przemiany w górnośląskim przemyśle, które nastąpiły w drugiej połowie XVIII wieku. Wtedy to prymitywne kuźnice zaczęto zastępować nowocześniejszymi hutami, w krajobrazie pojawiły się szyby kopalń węgla kamiennego oraz kominy innego typu zakładów przemysłowych. W tym czasie chociażby ruszyła w Katowicach „Huta Katowicka”, a po niej huty „Fanny”, „Franz”, „Henrietta” czy „Emma” oraz kopalnie „Beata” i „Ferdynand”. Po upływie kilkudziesięciu lat przedsiębiorstwa zniknęły z centrum Katowic; w ich miejsce ukształtowała się sieć ulic z zabudową miejską. Znacząco na ten proces wpłynęło doprowadzenie do Katowic w roku 1846 linii kolejowej. Główna oś miejska ciągnie się na północ od wspomnianej linii kolejowej, łącząc plac Wolności na zachodzie, przez Rynek w centrum, po plac Szramka na wschodzie. Najwcześniej powstał Rynek, bo już w 1859 roku. Na zachód od Rynku prowadziła Grundmannstrasse (dzisiaj 3 Maja), a na wschód, śladem dawnego traktu Mysłowickiego, Friedrichstrasse (dzisiaj Warszawska); wcześnie wytyczono też inne ulice w kierunku wschodnim, tj. Bahnhofstrasse (dzisiaj Dworcowa) i Richard Holtzestrasse (dzisiaj Mariacka). To właśnie przy dzisiejszym placu Wolności oraz ulicach Dworcowej i Mariackiej, stanęły najstarsze kamienice mieszczańskie, z których wiele zachowało się do dziś. Natomiast ul. Warszawską zabudowano przede wszystkim willami. Jednak najbardziej monumentalnymi gmachami były tutaj: niezachowana synagoga na ul. 3 Maja, kościół ewangelicki na ul. Warszawskiej i świątynia katolicka przy wylocie Mariackiej, na pl. Szramka.